Amortyzacja liniowa to najczęstsza metoda amortyzacji. Jest ona dobrze dopasowana do rzeczy, które zużywają się w miarę równomiernie w czasie całego okresu używania. By najlepiej korzystać z zalet amortyzacji liniowej należy zastanowić się nad okresem użytkowania konkretnej rzeczy.
Ustalanie kwoty odpisów amortyzacyjnych
Ustalenie kwoty odpisów w przypadku amortyzacji liniowej odbywa się w bardzo prosty sposób: wartość początkową środka trwałego dzielimy przez jego czas użytkowania wyrażony w miesiącach. Poniższy przykład ukazuje jak dokonać ustalenia rocznej stawki amortyzacji oraz jak wyliczyć procentową stawkę amortyzacji:
Przedsiębiorca A kupił drukarkę, do drukowania fotografii za 12 000 złotych netto. Okres użytkowania, wynosi 5 lat, czyli 60 miesięcy. Kwotę 12 000 zł należy podzielić przez 60, czyli liczbę miesięcy użytkowania. Zatem wartość miesięcznego odpisu amortyzacyjnego wyniesie 200 zł, dzięki czemu po każdym roku podatkowym wartość środka trwałego będzie się zmniejszała o 2400 złotych. Kwota 2400 zł będzie również corocznym kosztem.
Okres użytkowania nie może być jednak krótszy od minimalnego czasu zużycia środka trwałego określonego przez ustawodawcę. Wartości tych minimalnych okresów określono w Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) i wyrażono w postaci parametru jakim jest stawka procentowa amortyzacji. Jeśli dla danego typu środka trwałego w KŚT przyjęto wartość stawki procentowej jako 20%, to minimalny okres amortyzacji tego środka trwałego można wyliczyć przez podzielenie 100% przez wartość stawki procentowej (20%). Dla naszego przypadku minimalny okres amortyzowania się środka trwałego nie może być krótszy niż 5 lat (60 miesięcy).
Współczynnik zwiększenia amortyzacji
W przypadku, gdy środek trwały eksploatowany jest w warunkach powodujących jego szybsze zużycie, podatnicy mogą wartości stawki procentowej amortyzacji powiększyć o dozwoloną (określoną w KŚT dla danego typu środka trwałego) maksymalną wartość współczynnika zwiększenia amortyzacji. W takiej sytuacji wartość stawki amortyzacyjnej można przemnożyć przez współczynnik zwiększenia amortyzacji. Przykładowo dla maszyn, urządzeń oraz środków transportu wartość takiego współczynnika wynosi nie więcej niż 1,4. Po zastosowaniu tej operacji okres amortyzacji środka trwałego skróci się 1,4x.
Kiedy można zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjnej?
Podatnicy mogą również dla pewnych grup środków trwałych indywidualnie ustalać stawki amortyzacyjne. Dotyczy to używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika. W takim przypadku okres amortyzacji nie może być krótszy niż:
1) dla środków trwałych zaliczonych do grupy 3-6 i 8 KŚT:
- 24 miesiące – gdy ich wartość początkowa nie przekracza 25.000 zł,
- 36 miesięcy – gdy ich wartość początkowa jest wyższa od 25.000 zł i nie przekracza 50.000 zł,
- 60 miesięcy – w pozostałych przypadkach.
Aby środek trwały zaliczony do grupy 3-6 i 8 KŚT oraz środek transportu został uznany za używany – a tym samym było możliwe indywidualne ustalenie stawki amortyzacyjnej – podatnik musi udowodnić, że przed jego nabyciem był on wykorzystywany co najmniej przez okres 6 miesięcy.
2) dla środków transportu, w tym samochodów osobowych – 30 miesięcy;
3) dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 – 10 lat, z wyjątkiem:
- trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,
- kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych, dla których okres amortyzacji – nie może być krótszy niż 3 lata;
- dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% – 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.
4) dla budynków i budowli, wymienionych w art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o PDOF i art. 16j ust. 1 pkt 3 ustawy o PDOP, okres warunkujący uznanie obiektu za używany wynosi generalnie 60 miesięcy.
Ulepszenie środka trwałego
Aby dokonać ulepszenia środka trwałego (czyli podwyższenia jego wartości początkowej w celu zwiększenia wartości odpisów amortyzacyjnych), wartość ulepszenia powinna spełniać wymogi określone przez ustawodawcę:
- w stosunku do budynków i budowli – wartość ulepszenia powinna stanowić co najmniej 30% wartości początkowej,
- w stosunku do środków trwałych zaliczanych do grupy 3-6 i 8 KŚT oraz środków transportu – wartość ulepszenia powinna stanowić co najmniej 20% wartości początkowej.
0 komentarzy